خیلی کم پیش آمده که از دور تماشایت کنم .من لبريزم از شوقي كه تو سالها بعد مي فهمي .            و                                                                                                                                     نگاه میکنم از پشت پرده ی اشک که نمی توانم جلوی ریزش آن را بگیرم . انگار آيينه ايي گرفته اند جلوي كودكي ِخودم ، پنداري كه حالا  بازتابش سال ها قبل است  بدون ِ تصوير مجازي ،روح سيّالي درحال انتقال است از آيينه ايي در سكوت .

                                                                              درپناه خدا باش فقط همين